Atlasa Nîgaşan

Atlasa Nîgaşan-Omer Raman

Avedîs bi rojan û bi mehan li ser kevirê mermer xebitî. Kevirê mermer bi wî re diaxivî: “Avedîs, min bi bêrîkirin û azweriya xwe ya mezin derîne.” Hin şevan, di toz û xubarê kevirên mermerîn de, Avedîs tê xew. Di xewnê de, zilamek dibîn—xwe li ser nivînên wî dirêj kirî ye, carinan jî li ser maseya wî dinivîse. Ji nişka ve, dengê nexweşek tê, digot qey yek: "Tu şopîne min?" Her tim pêjna sîyekê di dora xwe de his dikir. Di mija de, li hewşê xwe serweriya xwe îlan kiribû, lê tu carî belav nebû. Her tişt xwe di nava mijê de vedişart. Kevirê mermer her bi wî re diaxivî: “Avedîs, min bi xeyalên xwe biafirîne! Min ne bi çavên xwe, bi dilê xwe biafirîne!” Gelek caran cîran hatin li deriyê wî—xwestin bi wî re bipeyivin, karên xwe bidin kirin. Lê Avedîs, derî li wan venekir. Ew paşê vegeriyan, bê axaftin, bê têkiliyê. Dengê çakûçê li hewşa wî bilind dibû, wekî ku ji wan re bibêje: "Dev ji min berdin!"
Bi tundî radibû, dadiket.   Ji bo hemû berhemên  Lîs Yayınevi vir bitikînin Ji bo hemû berhemên Omer Raman vir bitikînin