Bizim Küçük Sırrımız

Kalbi hizla ve askla çarpmis birinin, artik yorulmus ve vazgeçmis kalbinin yeniden çarpmaya baslamasinin hikâyesini anlatacagim size. Öyle umutsuz, öyle vazgeçmis, öyle körelmis biri ki o, üstelik maziden gelen, tertemiz kalmis, hani anneannelerimizin evindeki kokular gibi. O yüzden dedim ki bu hikâyede Naftalin olsun onun adi. Bize aslinda çocukken hiç sevmedigimiz ama büyüdügümüz zaman kokusunu duydugumuzda bütün çocuklugumuzu hatirlatan o koku gibi gelsin. Eger derinden koklamak için egilip uzunca solursaniz içinizi yakar, gözlerinizi yasartir. Hem kizarsiniz bir taraftan hem de burnunuzun ucunda sonradan kalani koklarsiniz ara sira. Kendinizi iyi hissettirir çünkü. Babaannemizin bembeyaz çarsaflari gibidir onun derinden gelen kokusu...