Budaha

Tren yola çiktiktan kisa bir süre sonra koridorlarda  dolasmaya basladim. Bir kompartimanin önüne gelince yüregim daraldi. Nedenini bilmiyorum. Içerde üç genç , ellerinde gitarlari  sarki söylüyor, gülüyor, sakalasiyordu. Heyecan, cosku içindeydiler. ‘’Iste’’ dedim kendi kendime, ‘’Budaha’  ya dogru yola çikmis gençler.’’ Tereddüt etmeden, hemen,  tanimadigim o güzel insanlarin arasina karistim. Farkli bir kaynasma sicakligi duydum. Bu duygu, bulutun vadiden asagi dogru akmasina benzer. Pamuksu  beyazlik  yavasça hareket eden dev bir  yilan gibi kivrilarak agaçlari örter. Gökyüzünde, yükseklerde,  bir sahin uçar. Sizin durdugunuz yere yakin çatida  yuva yapmis bir kirlangiç ailesi yavrularina ilk uçma dersini verir. Tüm bulutlar rüzgarla vadiden asagi  akinca  günes ortaya çikar. Parmaklariniza dokunur, yüreginizi isitir. Yavru  kirlangiçlar çevrenizde uçar, o zaman siz de gençlerle birlikte sarki söylemeye baslarsiniz.  Çevreniz  civildayan  onlarca  kusla dolar. Hiçbir adim geç degildir. Herseyin bir zamani vardir.