Çîn û Maçîn

Çîn û Maçîn-Paşa Amedî

Kurdan mêrxasî, egîdî, camêrî, evîn, êş, jan, tecrûbe, şîret, xwestin, xewn û xeyalên xwe bi çîrokan anîne zimên û wan vegotine. Ev çîrok, nifş bi nifş, ji kal û pîrên me gihîştine me û bi vî awayî bûne xezîneyeke zindî ya çand û bîrgehê. Çîrokên me weke behrê ne. Lê heger ev behre tenê di heşê mirovan de cemidî bimîne, ava wê pak û zelal naherike û nagihîje nifşên nû, wê gavê zarokên me jê vexwinê tune dibe. Divê ev çîrok were veguhastin, da ku zarokên me ji wê avê vexwin, ku heyatê bide civatê û çanda me şên û geş bibe.

“…geh dibûm Mihemedê Pîrê, Kûrsan, Birayê Biçûk;
geh dibûm zarok, Pîra Himhimî, Gur, Rovî…
Geh min dida pey wan, geh wan dida pey min.
Carinan jî dibûm Şêr û Şepal,
min riya xwe şaş dikir û ne li gora çîrokê diçûm…”

Ev rêzên çîrokî tenê vegotinên xeyalî ne, lê şahîdên bîra gelê Kurd in. Wan di xwe de dîrok, nasname, xewn û şîreta jiyanê hilgirtiye. Parastin, nivîsandin û veguhastina wan ne tenê karê çandî ye, lê her weha erkeke neteweyî ye.   Ji bo hemû berhemên Nûbihar Yayınları vir bitikînin Ji bo hemû berhemên Paşa Amedî vir bitikînin