Gêreya Hestên Min

Dilên xilmaş penaberên porkurra şevê bêdilê xwe pêrgî jiyanê dibûn kuliyen kulên şevê bûn çekdar bîranîn destan gorr niştiman li çiyayên ber serên wan fanosa sor a dilê xwe qels dikirin û serî datanîn koncalên çavên xwe ji baranan re vekirî dihiştin berî ku bang bike, berbang berî ku ro der bibe, bi tîrêjên xwe berî ku deng bi pêlan bikeve berî ku di hênkayiya destê sibê de newayên bayê zeviyên beybûnan bi dest konçertoya xwe bike berî ku şiyar bibin pinpinîkên yek rokî berî ku tenêtî biherrime berî ku ji ber evînê hest rewa bigire bi rê diketin kela ezmên tijî dibû guregura ewrên stêrkan bû li dû wan