İmana Yer Açmak Immanuel Kant'ın Bilgi ve İman Felsefesi

Kant din ve dindarligi ahlaki yasantinin içine hapseder. Bu anlamda Tanri'ya karsi yapilan ve yapilmasi gereken hiçbir sey yoktur. Onun Tanrisi klasik anlamda dinin Tanrisi olmaktan uzaktir. O, en iyi haliyle filozoflarin Tanrisi olabilir, din ve dindarligin Tanrisi degil. Aydinlanmanin bir düsünürü olarak Kant, her türlü kurumsal ve tarihsel dine ve yaygin tarihsel uygulamalara süpheyle yaklasir. Bunlari bâtil inançlarin, dinsel fanatizmin ve ahlâkî sapmalarin kaynagi olarak görür. Bunlar ayni zamanda Kant için akli ve insan sayginligini da zedeleyen seylerdir. Zaman zaman yaygin kurumsal dinin uygulama ve sembollerini kullansa da bunlarin kendinde bir degeri oldugunu düsünmez. O, bu sembollerin insanlari ahlâka ve ahlâk yasasina saygiya götürmek noktasinda tümüyle basarisiz olmadigini düsündügünden, kendi tabiriyle, bir araç olarak onlara müracaat eder.Necmettin Tan, bu eserinde Kant'in bilgi ve iman kavramlarina iliskin bakisini masaya yatiriyor.