Kirasê Mar

Kirasê Mar-Evdal Baqî

Evdal, vê dinyê wekî girtîxaneyekê dibîne. Ji bo ku ji wê derkeve, ji bilî mirinê, li deriyekî din digere. Ji ber vê yekê xwe radide peyvan; wan dikole, ji wan riyekê vedike û ji vê dinyê direve. Peyv, ji bo wî, ne tenê gotin e; amûra rizgariyê ye.

“ka emê ji xwe re sîwanekê çêkin ji ewran
û giravekek ji bextewariyê
li zeryaya xeman”

Evdal, ji peyvan demsal û roj çêdike; demên xwe bi helbestan ava dike. Ji helbestan artêşekê çêdike û li ber şahînşahiya zemên radibe. Wê demê, peyv dibe qehreman, helbest dibe meydana şerê. Carinan Evdal dibe dirûnvanê peyvan; kirasê maran li bejna gulekê diedilîne. Carinan dibe avahîsaz; ji kulekê qesrekê ava dike. Carinan hêrs dibe û agir bi cêza peyvan dixe. Pişt re dibe peykersaz; ji ariya peyvan peykerê zilmê çêdike. Carinan jî dibe wênesaz; ji dixana peyvan ewrên ku nexşeya welatekî taromaro çêdikin, bi xêzan dike.

“divê em pel bi pel bişewitînin kitêba zemên
û ariya wê têxin tora bayekî kur”

Di vê nivîsê de, Evdal wekî şairê berxwedêr, mîmarê peyvan û fîlozofê rizgariyê tê pêşandan. Helbest, li vir, ne hunerê tenê ye; riya derketinê ye, şewata zemanê ye û xeyala avakirina dinyayekî din.   Ji bo hemû berhemên Nûbihar Yayınları vir bitikînin Ji bo hemû berhemên Evdal Baqî vir bitikînin