Seni Seviyorum. Çok,

“Seni Seviyorum. Çok,” dosyasindaki kesik ve titrek zamanlarin, eski yüzyillarin, insanin tarihindeki akil almaz ayniligin, degismeyen hazin kistirilmisligini gördügümde Bora'ya bu kitabin arka kapak yazisini yazmak istedigimi dair bir mektup kaleme aldim hemen. Üç ay sonra mektubu degil de kendisi geldi.Oturup, Büyükada'da, aksamin kizilliginda raki içtik.  O susuz içti gene. Firtinayi dinledik. Karga sürülerini de. “Peki, yaz” dedi ve gitti. Karim Ayse Edipoglu öldügünde -ki kendisi de çok iyi bir romancidir- masasinin çekmecelerinde notlarini bulup romanini kitaplastirmis ve alti yasinda mor bir kamyonun çarparak öldürdügü kizimizin adini verdigim bir yayinevi kurmustum. Hayir, elbette ki karimi ben öldürmedim. Öldüremeyecek kadar seviyordum onu. “Seni Seviyorum. Çok,” kitabi hakkinda çok düsündüm. Öyküleri defalarca okuyup çözümledim. Hepsi birbirinden güzeldi. Bora’ya  yine bir mektup yazdim. Üç ay sonra yesil bir kaban buldum kapimin önünde. Sirt kisminda igne iplikle islenmis bir cümle vardi.“Yazma! Yazip da kendini öldürme.”Sekip Adil Melâl Yayincilik adina Sahibi ve Yazi Isleri MüdürüOcak 2016, Bilecik