Şerma Mêşê

Nema dizanîbû çi hest bike… Diviya bida dû wê kîn û rika wan salên dûdirêj, yan jî li bîranînên xwe yên zaroktiyê vegeriya û bi dilê xwe yê biçûk bavê xwe hembêz bikira. Li zilam nêrî, qet nedişibiya bavê wî ew kes. Mirovekî nexweş, lewaz, bêtevger li hember wî di xeweke nediyar de bû. Lê bavê wî yê di bîranan de, ew ê ku bi wê bejn û bala xwe ya tenik, bilind; ne ev kes bû.