Serpêhatıyên Kurdan

Serpêhatiyên Kurdan, çîrokên rasteqîn in; hatine bihîstin, çavdêrîkirin, tecrûbekirin an jî ji çandeke hevpar hatine wergirtin. Di wan de, jiyan, zanebûn û tecrûbeyên zemanekî difûre. Lê îro, ev serpêhatî ji me dûr dibin, çimkî gava “tecrûbe” nabeqîmet dibin, çîrok jî wek berê bi hêsanî tê qesa kirin.

Walter Benjamin, gava li çîrokên Nikolay Leskov tê gotin, dibêje ku em “hatine dawiya hunera çîrokbêjiyê”, çimkî rehenda çîrokên heqîqî dimire. Lê hîn jî, çîrokên rasteqîn hinek xebat û xeyrê xwe digerin. Ew carina exlaqî, carina şîretî, carina pêşbîrî an jî adetekî xweş dibin.

Erê, îro gotinên “aqildayîn” an “şîret” bi demode dixuyin, lê heke mirov dixwaze aqil bide yan şîretê bide mirovê din, divê bi serpêhatî tije be. Divê mirov çîrokê bigihîne û di nav wê de, “nexweşiya zemanê” bi tecrûbeyekî din şîfa bide.

Seydayê Tîrêj, bi çîrokan û helbestên xwe, tûrikekî tije yê serpêhatî ye.