Serpêhatiyên Min Ên Bi Heqîqetê Re

“Ji bo mirov bigihîje pakbûna mikemel, divê di zihn, axaftin û kiryaran de xwe bi temamî ji hewesan bişo; divê ji hestên dijber ên mîna evîn û nefret, hezkirin û redkirinê xilas bibe.”“Ji min ve xuya ye ku zeftkirina hewes û arezûyan gelek zehmettir e ji fetihkirina dinyayê ya bi hêza çekan.”Mohandas Karamchand (Mahatma Gandhi) li hemû cîhanê wekî sembola heqîqetê, aştîxwaziyê û bêşidetiyê tê nasîn. Gandhi neteweperwerek bû dijî mêtîngerî, ku “Hindistan ji desthilata biyanî rizgar kir” û bi têkoşîneke aştîxwaz, bingeh rêbertiya têkiliyên mirovî û siyaseta navneteweyî ava kir.Di sala 1893an de, ew diçe Afrîkaya Başûr û li wir zordariya bi ser hindûyan dît. Wê derê bû lîstgeha berxwedana pasîf ya wî, ku paşê bi nav cîhanê belav bû. Di sala 1915an, di 45 saliya xwe de, vedigere welat û tê serbazî kirin li dijî cudheriyê, baca zêde û zulum. Ew gundî, cotkar û karkeran bi şopandin û protesto vekirî hişyar dike.Di sala 1921ê, ew dibe pêşengeha Kongreya Neteweyî ya Hindistanê. Armanca wî ev bû ku:
– feqîriyê kêm bike,
– mafên jinan berfireh bike,
– serxwebûna Hindistanê bi hevdemtiya olî û etnîkî bi dest bixe.Heqîqeta Gandhi serboriyekî nefsî bû. Ew dixwest di xwe de nefsê kujer, xwe bi heqîqetê ve paqij bike, çand û kiryarên xwe bi yoqîn ve girê bide hev. Wekî ku dibêje:“Naxwazim dîwar li deriyê mala min bin; dibêjim çiqasî mimkun e, çandên hemû welatan bigihînin mala min, lê red dikim ew lingên min ji erdê bibinavê.”Ev gotin nîşana dilfirehî û serboriya wî ye.“Serpêhatiyên Min bi Heqîqetê re”, wisa ku gotiye, mirêka jiyana Gandhi ye. Di vê dema xwendinê de em serboriya wî, têkoşîna wî ya aştîxwaz û rûmeta wî ya mirovî bi zimanekî zelal fêr dibin.