Siyabend û Xecê

Siyabend û Xecê-Ahmet Aras

Xecê li serê Sîpanê, şev li me ket û şevereş bû. Li Texta Hesengolê, gulên sor reng girtin, ketin nexş û xêl. Feleka min xayîn bû, gakovî bi fermama Xwedê serê xwe daweşand. Ez li ser dara benîştokê daketim, diryê darê birîna min diêşa. Xwîna narincî li ser şal û şapika min berjêr dirêşa.
Wez iiim, wez im, wez niiiim, Siyabendê Silîvî wez iiim. Xecê got:
“Heyla lo Siyabendo, Sîpanê Xelatê bişewite. Li van giran a Rebê Alemê, tu ji min re xwedî û sitar, mûm û çira bûyî.
Li serê Sîpanê, Felek baskê xwe lê xist û çira li min vemira. Min bi qurbana Siyabendê Silîvî kirine donzde pismam û heft bira.
Lo lo Siyabendo, serê Sîpanê bişewite ba-avêje.
Ez qurbano birîndaro me, him dinale him dibêje. De tu van pirs û gotinan hilnede, ji min re wan nebêje.
Bila bi te va eyan be, Xecê ji bo xwe navê camêra nabêje.
Xeca Mamo ye, yê ku di zinarê de xwe li pey siyarê xwe bavêje. Wez iiim, wez im, wez iiim, Xeca xêrnedî wez iiim…