Tûtina Bavê Min

Tûtina Bavê Min-Hamit Baydu

Di binê me de malek vala bûbû. Pîqabek hat li ber bînayê sekinî. Zilamekî dirêj û bi simbêl, du kurikên biçûk, Cibo û dêya wî jê daketin. Çend parçe eşya jî di paş erebeyê de bûn. Ew daxistin, avêtin malê. Ez bi Cibo re peyivîm; wî digot: “Zaza…” Wî Kurmancî fam nekir, min jî Zazakî. Bavê wî erebokeke fêkîyan kirî bû, yeka sêteker. Hîn ter bû textên wê, bêhna daran jê dihat. Ew di kuçe bi kuçe sebze û mêwe difirot. Êvaran, erebok bi caxên paceya malê ve qufle dikir. Şevekê ereboka wan dizîn. Bavê wî digot: “… dizek, sûtalên bajêr in… fêhlên wan…” Li du-sê heban xist, dev û pozê wan di xwînê de hişt. Çend rojan li dû ereboka xwe gerîya, nedît. Dev jê berda. Bavê min jê re qala Çarşîya Hemalan kir. Êdî bi hev du re diçûn Xaçerêka Baxlera, li qehwexaneya hemalan rûdiniştin.   Ji bo hemû berhemên Lîs Yayınları vir bitikînin Ji bo hemû berhemên Hamit Baydu vir bitikînin