Gözyaşımın Ağıdıydı Seni Beklemek

“Ya özgür olup seveceğiz ya da sevmeden öleceğiz.” Hayat karşısında bir kırılganlığın seslenişi gibi duran bu dizenin, genç bir gerillanın ağzından çıkıp bir gerçekliğe, bir mücadele biçimine dönüşmediğini kim inkâr edebilir? Özgürlüğün gerçek anlamını, onun uğruna savaşıp toprağı kucaklayanlardan, esaret altına altındayken ruhlarını dört duvar arasında koruyanlardan kim daha iyi bilebilir? Özgürlük tutkusu hayattan, aşktan daha güçlüyse, candan feragat etmekten öte daha ne olabilir? Sevginin, aşkın, gülmenin, kucaklaşmanın bile büyük bir mücadele gerektirdiği bu topraklarda özgürlük; kan ve gözyaşıyla, umut ve özlemlerle yıkanacaktı elbet. Genç bedenlerin düşlerinden, eylem coşkusuyla adımladığı patikalardan geçecek, korkusuz çocukların taş tutan avuçlarına, yüreklerine ulaşacaktı. Aşkın topraklarında, destanların ve masalların ülkesinde özgürlük, büyülü bir kelime olmaktan uzaktı; sevgili, acımasız bir gerçeklikti. Belki de bu yüzden vazgeçilmez ve karşı konulmazdı. Sin’le Miran’ın aşkı ve özgürlük mücadelesinin inişli çıkışlı yolları… O yol üzerinde.