Halkların Zamanı

“Evet ogul” dedi, gülerek. Sesi gittikçe çeliklesmisti ihtiyarin. Berfo’nun hem ruhunu, hem zihnini oksuyor gibiydi. “Seninle birlikte bir de bir kadin olacakti, degil mi?” dedi, Berfo’nun gözlerinin içine bakarak. Berfo’nun yüzü iyice yumusadi. Tüm disleri gülümseyen dudaginin ardindan disari firlamis gibiydi. Adamin elinde asili kalan kendi eli gevsedi ve ihtiyara derin soluklanisla bakti. “Seni arkadaslar mi gönderdi?” dedi hayretle. Ihtiyar basiyla onayladi. Ve nispet edercesine, “Dünden beridir buralarda dolasiyor, sizi bekliyorum.” dedi. Berfo basini hafiften çevirerek Xezal’in oldugu tarafa bakti. Belli belirsiz bir göz isaretinden sonra tekrar ihtiyara döndü. “Sorma, basimizdan çok isler geçti. Haritayla buraya gelebildik. Ikimiz de yolu bilmiyorduk. Kuryemiz de yoktu. Sen gelmeseydin aksami bekleyecek...” ve eliyle, adamin arkasinda duran, karlara bürümüs gri, mor piriltilarin saçildigi kayaliklarla süslenmis gibi duran yüksek dagi göstererek, “Gabar’a gidecektik.” dedi.