Hêviyên Bermahî

Li deştê tofanek rabûbû, ji Nuh Nebi vir ve tofaneke wisa ne hatibû dîtin û ne jî hatibû bihîstin. Îcar tofana ku rabûbû ne ku haya kesî jê tune bû, berevaji her. kes li benda tofenê bû, lê ji bo keştiyekê çêneke, îcar Nuh jî hatibû kuştin. Êdî di Çemê Xûnê de xwîna Nuh Nebî dikeliya: Xwîneke ripres! Her du rêwî li ber qeraxê zozanên Cemaldîna sekinîbûn, li deştê dinêriyan. Li vir deşt mîna ku behrek di bin piyê mirov de pêl bide, diçeliqiya. Mehmûd Efendî bi awirên kalbûyî û westiyayî li deştê dinêrî. Awirên tijî lenet, bi kîn û rik bi ser deştê de dibarand. Dilê wî weke çemê ku bi ava belekiya rabûbû, dikeliya û hêsir bi ser rûyê wî yê genimî de dihatin xwarê. Di darê dinê de tu êş û jan nemabû ku nedîtibû lê ev êşa vê axiriyê ew lap bêtaqet hiştibû. Êdî dilê wî ji xwînê, kuştin û qirkirina bira û kirîvan reş bûbû, dilê wî ji xwînê û kuştinê mirar bûbû.