Keleha Spî

Keleha Spî-Orhan Pamuk

Orhan Pamuk (1952), navdar romannûsê Tirk e ku bi berhemên xwe yên Cevdet Beg û Kurên Xwe (1982), Mala Bêdeng (1983), Keleha Spî (1985), Pirtûka Reş (1990), Rûyê Nepenî (1992), Jîyana Nû (1994), Navê Min Sor e (1998), Rengên Din (1999), Berf (2002), Stenbol: Bîrhatî û Bajar (2003), Bahola Bavê Min (2007), Mûzexaneya Mesûmîyetê (2008), Parçeyên Ji Bergehê (2010), û Romannivîsê Saf û Dilovan (2011) tê nasîn. Wî di sala 2006'an de Xelata Wêjeya Nobelê wergirt û bi vê yekê di nav nivîskarên navneteweyî yê herî girîng de cihê xwe girt. Bi gelemperî, hîn heta niha tenê hinek ji berhemên wî hatine wergerandin bo Kurdî. Ji ber vê kêmtirî, Weşanxaneya Lîsê biryar da ku di dema nêzîk de berhemên serekeyî yên Pamuk bi zimanê Kurdî wergerîne û biweşîne. Romana Keleha Spî, ku ji aliyê romannûs û wergêrê jêhatî Ciwanmerd Kulek ve hatiye wergerandin, pêngava pêşîn a vê xebatê ye. Keleha Spî di nav romanên herî geş a Pamuk de ye, ku bo gelek zimanan hatîye wergerandin. Pamuk bi erdnîgarîya jêhatî ya nivîskarî di romana xwe de, bi rêya du kesên serekeyî, xwîneran dike rêwîtiyek nû li serdemê Osmanî, Rojhilat, û Rojava bibînin. Çîroka romanê li sedsala 17'an dibêje, dema ku yekî Venedîkî ji aliyê keleşên deryayê Tirk ve dîl tê girtin û tê tînin Stenbolê. Herçiqas ku Dewleta Osmanî di warê zanistî û medenî de piştgiriya mezin tunebû, hîn jî kesên hene ku dixwazin zanyarî û geşedan bigihêjin. Dîlê Venedîkî li Stenbolê, wekî kolefiroş, bi seydayekî jê xweş a ji civata Seraya Osmanî ve hevpeyvîna dike. Di nava pêlên romanê de, dîtin dibe ku ev kole û seyda gelekî bi hêrs û xwezayekî hevreş dibin. Heta ku dikevin li xanîyekî li raserê Xelîcê û dest pê dikin bi duberî û nasnameya hev fêmkirin. Pamuk ev roman bi rêzekê tevlî çîrok, dîtin, bêtaybetî, û pirs dike qediya wê. Heta ku wî bi pênaseya giran a “Ez bo çi ez im?” romanê digihîne dawiyê. Lê her çend roman bi dawiyeke fermî qet dike, dîsa jî xwîner di zêdekirina wêjeyê de dijîm dike:

"Di hundirê sênîya sedefkirî ya li ser maseyekê de xox û gêlaz hebûn, sedreke zilûk hebû li pişt maseyê, balgehên perîkî yên di rengê çarçoveya kesk a pencereyê de li ser danîbûn; ez, ku emirê min gihabû heftêyî, li wê derê rûniştî bûm; hîn ji pa're bîreke ku çivîkekê xwe danîbû kevîya wê û darên zeytûn û gêlazan darî çavên wî dibûn. Hêlekaneke ku bi qetikên dirêj bi şaxekî bilind ê dara gûzan a li navbera wan ve hatibû girêdan, li ber bayekî hema ew qeder hebû, hêdî hêdî dilivîya."

  Ji bo hemû berhemên Lîs Yayınları vir bitikînin Ji bo hemû berhemên Orhan Pamuk vir bitikînin