Leyla û Mecnun

Latînîzekirin û amadekar: Mehmed Emin Hêvîdar

Di sala 1884an da hatîye nivîsandin. Sernavên wê, hemî bi Kurmancî ne. Ji 20 sernavan pêk tê. Bi giştî ji 1879 beyt (malik) in. Ew bi wezna arûzê û bi şiklê mesnewîyê hatîye hûnandin.

 

Mecnûnî,, digel peder bi meş hat 

Babê wî, gelek bi dilkî xweş hat

 

Hatin ku di konê bûne sakîn

Walîde û cumle ehil, hatin 

 

Wan, kir’ne tesellî boyî Mecnûn 

Bes tu birijîne eşkê pur-xûn 

 

Bo xatirê wan du-sê eyyaman

Rûniştî, di gund de; bûye mîhman

 

Hasil, nedişî bike sikûnê

Her, fikr û xiyalê wî, li çûnê 

 

Behra dilê wî, bi pêl û coş hat 

Bêhemdî, bi gazî û xuroş hat 

 

Dîsan kete çol û deşt û sehran 

Mesken tune, şubhê avê behran 

 

Her dem bi hewar û wayê weyla

Dewran dike, ew bi ‘işqê Leyla