Li benda KESKESORÊ

Ev çîrok di nav salên 1820-1830î da derbas diwe. Ji nav heft kalên min yê ku hêkata xu herî balkêş kalê kalî min, H. Osman Efendî bû. Ew di xortanîya xu da suwa tê, serî xu hildigre û teri Senbolê, anda diwi. Xelkê ji wî umuda xu dibirri, lê ew piştî 15-20 sala wek merikî zane û dewletî dizivre gund. Kevir û kitabeye ku navê wî li ser in, hîn li gund in. Yanê ew di nav kurmancên Anatolyê da yek ji wan kesa ye ku tişt dane nivîsandinê, tarixa me ya devkî kiriye nivîskî. Di saya wana da min dikarî bizanî, ka em ji kînga va li gundî Mikaîla, li navça Ankarayê bi cî war bûne. Mi xwest ku bira hîn kelime, gotin û devoka li gundî me, êla me wanda nebin. Ji boyî vê jî min giranî da ser devoka gundî Mikaîla. Ew zimanê me, erf edet û rûsime me li Anatolya navîn hêndi li ber mirinê ne. Ez baş pê dizanim ku piştî mirina me, zimanê kurmancî jî bi me ra dimire. Pirr kes hîn nika da kurdîtiya xu inkar dikin, ji xu ra kalekî, esleka tirk digerin.