Narê

Narê-Îhsan Colemêrgî

Stran, awaza xweş û govendên her du neteweyên di bin wê awazê de, germî û rûhê civakî dida. Yek ji wan stranan, strana memûkê bû—strana xwe ya malê Gundê Aşûtê. Dewlemendiya stranan jî ne tenê bi nav û dengê wan, lê bi erdnîgarîya berhemdar a herêmê girêdayî bû. Tevnê stran bi reng û delalîya xwezayê ya wê deverê dihat nexşkirin, wekî nexşekî bi av û ax re hatî şandin. Kanîyên Gundê Aşûtê, yên ku hejmara wan zêde bû û hemû demê coavên xwe de wek şîrî diherikîn, jiyanê didan gîyan dar, çandin, şînîkahî, derametî. Ew dibûn mijarê stranên evîndarî û hilberîna ruhê gelê deverê. Pîrê kevîya Bakurê gundî, ku hin salan xwe li benda berfa nû digirt, dida ber hembêza xwe, kirasê xwe nûjen dikir—ya ku hem nişanê berxwedanê bû, hem jî mînakeke vejînê. Ev rewşa xwecihî, ev hevpeyvîna stran û zimanê xwezayî, çêdike birçî dîroka zindî ya kurdî; wê dîrokê ku bi law û pîr, bi awaz û qehremanî dihêle dijwaran.   Ji bo hemû berhemên Peywend Yayınları vir bitikînin Ji bo hemû berhemên Îhsan Colemêrgî vir bitikînin