Şeşaqil

Şeşaqil-Cîhan Roj

“- Her tişt amade bû. Pişta me li Qendîlê bû. Seherê bi şelt, sivnik û tilîyên xwe, gelek şikil çê kirin. Dor hatibû Gulsorê, wê dans kir…”

Ev destpêk jî wisa tê xwendin ku rengê xewnî û teyran jê dibire. Di romana "Şaşaqıl" de, mirovên di nav hezkirin û jîyanê de şewitandin û şûştin dibin, bi hêzên xwe ya çêtir, bêper û bêbask, li lêvên zinaran hatin çêkirin. Lê çend jî rewşên wan cuda be, ji hev dûr be, hemî bi reng û balafiran têne jîyîn—rengê jiyanê yên saf, ne pêçûkîkirî, lê her wisa zêde kêlî.

Roman bi bîra me dixe ku: “Mirov teyrê jîyana xwe ye.”

— Her kes di nav xwe de hezkirinê, dagirtinê, dîtinê û têketinê bi awayek din di xwe de diafirîne.
— "Şaşaqıl" di vê şewitî û bersiv nedaye de, çîroka kesan dike yên ku “kes nebûn, ne ji wan re guneh bû, ne jî destûr.”