Şeşaqil

Şeşaqil-Cîhan Roj

Hin mirov hene bi halê xwe xweş in; ketibûm halekî wisa, min Zîwer ji bîr dikir.
Gotina wî ya, “dîlbera min esmera tarî ye” dihat hişê min. Wexta wisa digot, beşera wî xweş dibû. Bedena xwe tev dikir, xwe hil dikir, bi şînîyekê ku tenê bi rûmeta xwe zêde dibû.

Di rojekê wisa bi kêf de, kasetek avêtibû ser teybê. Lê guhdarî dikir…
Teybê kasetê li nav hev xist, teybê girt, kasetê deranî, lê cîyê li hev pêçayî dernediket. Ji neçarîyê, bi meqesê ew cî bidî, bi banda tenik band kir, avêt ser kasetê, li çongê xwe da, got:

“Gotina di kilamê de nemaye, ew cîyê min birî…”

Kasetê pêşve bir… guhdarî lê kir… paş ve guhdarî lê kir…
Xemgîn bû.
Got:

“Çibkim ji xwe jivî dilî.”

Nemabû.

Ji bo hemû berhemên Weşanên Peywend vir bitikînin Ji bo hemû berhemên Cîhan Roj vir bitikînin