Şahê Naqşebend

Tesewif di dîroka Îslamê de hêzeke çalak û zindî ye û ji bo parastin û pêşketina Îslamê wezîfeyeke girîng bi cih aniye. Ev hêz pişta xwe dide Qur’an û Sunnetê; yanî bingeha tesewifê şerî’et e. Tesewif û şerî’et du parçe ne ku hevdu temam dikin. Ji ber vê yekê ye; terîqetên ku Qur’an û Sunnet esas negirtine, piştî demekê xurafe û bid’et di nav wan de peyda bûne û zirar dane Îslamê. Lê şêx û mirşîdên heqîqî her tim bi awayekî dilovanî li umetê nezer kiriye û ji bo qewînkirina jiyana wan a manewî xebitîne. Di encama xebat û xizmetên wan de, misilmanan kom bi kom berê xwe daye terîqetan, manewiyata xwe pêş xistine û çêj û lezet ji jiyana xwe ya îslamî wergirtine. Herwiha ji ber xizmet û samîmiyeta ehlê tesewifê, kesên ne misilman jî dema ku halên nuwaze yên wan dîtine, bê şik û guman misilmantî qebûl kirine û tevî wan bûne.